Week 1 Giro



door Patrick Brok



De eerste Giro week is achter de rug en wat kunnen we concluderen? Dat het een boeiende, maar gekke Giro d’Italia is. In alle opzichten. Tot nu toe is het de Giro van Filippo Ganna, Arnaud Démare, Joao Almeida en EF Pro Cycling. De bidons zijn een hot topic. Het is de Giro van het uitvallen van de favorieten Geraint Thomas en Simon Yates en schaduwfavorieten Aleksandr Vlasov en Miguel Ángel Lopéz.


Het is ook de Giro van wind en regen in plaats van een heerlijke Italiaanse zomerzon. Dat maakt de koers anders. Nerveuzer dan normaal in Italië. Na negen dagen Giro kunnen we stellen dat Démare de beste sprinter (heuvelop) is en dat Steven Kruijswijk de goede vorm te pakken heeft, hersteld lijkt van zijn eerdere val en misschien wel op weg is om zijn roze droom te verwezenlijken. Op explosieve aankomsten komt hij tekort op de concurrentie maar de verschillen zijn te overbruggen.


Een korte terugblik op de etappes. Op dag 1 greep wereldkampioen tijdrijden Ganna de macht. Met snelheden boven de 100 kilometer per uur snelde hij naar de beste tijd in de 15 kilometer lange tijdrit. Op respectabele afstand behoorden Almeida, Mikkel Bjerg, Thomas en Jumbo-Vismarenner Tobias Foss tot de top vijf. Voor Foss een bijna perfect debuut in de Giro. Thomas en Yates kozen ervoor om vroeg te starten en dat pakte goed uit. De wind speelde niet voor het laatst een rol, waardoor Kruijswijk, Wilco Kelderman, Vincenzo Nibali en Jakob Fuglsang kostbare tijd verloren.


In de tweede etappe was het einde verhaal voor de zieke Vlasov. Een nieuwe tegenvaller voor Astana, omdat Lopéz in de tijdrit onderuitging en Italië verliet. In de etappe knapten BORA, Sunweb en UAE Emirates het werk op om in Agrigento te gaan strijden voor de dagzege. De heuvelachtige aankomst lag Diego Ulissi het beste. Peter Sagan, die debuteert in de Giro, werd tweede voor Mikkel Honoré. Kruijswijk was scherp en eindigde bij de eersten in het peloton.


Op weg naar de Etna werd vuurwerk verwacht, maar we kregen slechts een voorzichtige strijd tussen de klassementsrenners. Althans voor degenen die nog in het peloton zaten, want maandag werd uitgeroepen tot bijltjesdag. Thomas viel in de neutrale zone over een rondslingerende bidon en moest halverwege de etappe passen toen het peloton nog zo’n 100 renners telde. Hij zou de dag erop niet meer starten vanwege een breuk in het bekken. Ook die andere Britse topfavoriet kwam opeens niet meer vooruit. Aanvankelijk onverklaarbaar, maar een paar dagen later testte hij positief op het coronavirus. Een plausibele verklaring voor het niet voluit kunnen koersen. Maar zoals de Tour op niemand wacht, wacht ook de Giro op niemand. Op de Etna won Jonathan Caicedo in het kekke (of gekke) pakje van EF Pro Cycling. De Ecuadoriaan had de beste klimmersbenen uit de vluchtgroep. Ervaren rot Giovanni Visconti werd tweede. Vanuit de elitegroep durfde aanvankelijk niemand echt aan te vallen. Omdat geen enkel team domineerde werd er in de stromende regen afwachtend gekoerst. Door al dat naar elkaar kijken kon Caicedo vooruitblijven. Alleen Harm Vanhoucke en de opgebloeide Kelderman vielen aan en pakten een paar seconden. Diesel Kruijswijk vocht zich knap naar een tiende plaats, in het kielzog van onder ander andere Nibali en Fuglsang. Almeida nam de roze leiderstrui over van Ganna, al scheelde het bizar weinig met Caicedo.


Op dag vier waren de sprinters aan het woord op de laatste dag in Sicilië. Omdat BORA onderweg op kop boorde van het peloton was het voor de pure sprinters onbegonnen werk. Elia Viviani en Fernando Gaviria gingen overboord, maar Démare overleefde de klimmetjes. Viviani kwam kort voor de finish aansluiten, maar hij had uiteraard zijn sprint al gereden. Groupama-FDJ nam het voortouw in de laatste kilometers. De ploeg is dan ook helemaal gebouwd om de Franse kampioen. En Démare bekroonde het harde werk. In een millimetersprint wees hij Sagan opnieuw naar plaats twee en Davide Ballerini moest genoegen nemen met de derde plek.


In de vijfde etappe zagen we misschien wel de grootste verrassing tot nu toe. In een bergrit over 225 kilometer kwam tijdrijder Filippo Ganna als eerste over de streep. Hij sleurde zijn 82 kilo over meer dan 4700 hoogtemeters heen. Als enige van de vroege vluchters bleef hij de groep favorieten voor. Ganna, niet bepaald een klimmer, verbaasde zichzelf of ontdekte zichzelf misschien wel vandaag. Vergelijkingen werden al getrokken met Tom Dumoulin. De nieuwe King of the Mountains greep zo zijn tweede ritzege in de Giro. Patrick Konrad werd op een dikke halve minuut tweede, voor de explosieve Almeida en Kelderman. Kruijswijk had een prima dag, hij schoof op in het klassement naar plek acht én had de steun bergop van Koen Bouwman, Foss en Chris Harper. Veelbelovend.


Ook in de zesde etappe werden veel hoogtemeters overwonnen, maar werd het ‘gewoon’ een sprintetappe. Daarin liet Démare andermaal zien wie er het beste in vorm steekt. De Fransman finishte op vier fietslengtes voorsprong en verstevigde zo zijn puntentrui. Michael Matthews werd ditmaal tweede, kort voor Fabio Felline. Verder veranderde er helemaal niets in het klassement.


Kort voor het weekend eindelijk een vlakke etappe. Voor veel renners was het echter geen opluchting, want er stond de hele dag een verraderlijke zijwind. Het waaieralarm ging ook al heel vroeg af. Jumbo-Visma zorgde er samen met Deceuninck-Quick Step voor dat het peloton in stukken werd gescheurd. Kruijswijk zat samen met vier ploeggenoten in de voorste waaier van dertig man. Naast Kruijswijk waren ook Kelderman, Nibali en Almeida alert, evenals de sprinters Démare, Sagan, Matthews en Viviani. Het jammere was dat het natuurlijk zo ver van de finish was, dus logischerwijs keerde na minutenlang beuken en strijden de rust terug. Fuglsang, Majka, Pozzovivo, Bilbao en Vanhoucke waren de renners uit de top-10 die zo opgelucht adem konden halen. De rest van de etappe bleef het ongekend nerveus. Mede door de kans op nieuwe waaiers zaten de belangrijkste renners vaak voorop. De geelzwarte brigade koerste geweldig, maar kon het niet nog eens op de kant zetten. Tony Martin en Jos van Emden loodsten hun kopman veilig naar de laatste kilometer. Daar zette FDJ Démare andermaal goed af, kort voor de finish. Vervolgens zorgde hij dus voor een hattrick door Sagan opnieuw naar de tweede plaats te verwijzen. De waaieretappe naar Brindisi was overigens de snelste etappe in lijn ooit in de Giro d’Italia. Het tweede weekend zou weer vuurwerk op moeten leveren, maar het viel wat dat betreft voor de wielerliefhebber wat tegen.


In de achtste etappe wist Alex Dowsett een prachtige overwinning te behalen. Het was bovendien de eerste zege op WorldTour-niveau voor Israel Start-Up Nation. Het peloton plande een extra rustdag in en eindigde op bijna veertien minuten van de Britse winnaar.


Op zondag stond er weer een bergetappe op het menu. Een heerlijk parcours met een hele steile finish bergop. Het koersverloop was a-typisch in de Giro. Het was grijs, nat en oersaai. Namens EF ProCycling won Ruben Guerreiro de etappe. De Portugees versloeg Jonathan Castroviejo en wederom kwam dus de winnaar uit de vroege vlucht. Misschien dat de vermoeidheid dan toch is toegeslagen? Of komt het doordat geen enkele ploeg de Giro kan/wil domineren? Kijken, aftasten, loeren, afwachten. Trek (Nibali) reed af en toe voorop, BORA (Majka) deed een duit in het zakje, Sunweb (Kelderman) reed op de slotklim met acht man voorop en ook Jumbo-Visma toonde zich. In gestrekte draf leek het peloton naar de streep te rijden, maar op de steile strook in de laatste kilometer zorgden Kelderman en Fuglsang toch nog voor verschillen. Kruijswijk kon de explosieve jump niet beantwoorden, evenals de rozetruidrager en Nibali. Hij zag daardoor wat concurrenten uitlopen.





Na negen dagen koers staat de Kleerhanger elfde. Hij heeft een achterstand van 1.24 op Almeida. Met vooral een extreem zware slotweek op komst én nog twee tijdritten is er nog van alles mogelijk. Chris Harper, Tobias Foss en Koen Bouwman staan Kruijswijk lang bij in de bergen, terwijl Jos van Emden en Tony Martin en Christoph Pfingsten op het vlakke hun werk prima doen. Alleen Antwan Tolhoek valt tot nu toe tegen. Hij kan ook zijn benen aan het sparen zijn voor de derde week, a la Wout Poels.