nabeschouwing week 3



door Bram Ruber



Met het neerstrijken in Madrid is het wielerseizoen alsmede de ronde van Spanje tot een einde gekomen. Dat betekent dat dit de laatste nabeschouwing van het gekke wielerjaar 2020 is, op een week die voor TJV het gepaste einde van wederom een prachtjaar bleek te zijn.





Op tandvlees



De mannen van TJV gingen de derde week van de laatste grote ronde in met één doel: winnen. Kopman Roglic begon de laatste week zowaar met een achterstand van 10 seconden, hoofzakelijk opgelopen op de flanken van de loodzware Angliru. Ruimte voor paniek was er echter niet aangezien de laatste week aanving met een tijdrit die ogenschijnlijk op het lijf van de Sloveense klasbak geschreven stond. Twijfels waren er bij de buitenwacht alom, immers had Roglic niet met de beste omhoog gekund zondag: zou zijn tijdrit nog wel zijn wat normaalgesproken was? Roglic bewees alle twijfelaars ongelijk, weliswaar niet met de gehoopte mokerslag. Desalniettemin was de etappeoverwinning (met slechts 1 seconde voorsprong op de teleurgestelde jonge Amerikaan Will Barta) genoeg om het rood van Carapaz over te nemen. De Ecuadoriaan werd met 39 seconden achterstand de laatste paar etappes ingestuurd, terwijl de revelatie van de ronde – McCarthy – 47 seconden in het algemeen klassement aan de broek kreeg.


Ook al was de voorsprong slechts miniem, in de bus van TJV moet men met tevreden blik gekeken hebben naar de gerealiseerde voorsprong, zeker in combinatie met de etappes die nog in het verschiet lagen. De Vuelta, ingekort van 21 naar 17 etappes, kende vanaf woensdag nog slechts één aankomst bergop en voor de rest allemaal etappes waar de voorsprong goed verdedigd moest kunnen worden. Beginnende woensdag deed TJV er slim aan een kopgroep te laten rijden waar de Nederlanders van Baarle en de jonge Thymen Arensman tot diep in de finale een hoofdrol vervulden. Uiteindelijk kwam de eer toe aan een andere renner uit de lage landen, de Belgische Limburger Tim Wellens tekenede voor zijn tweede etappeoverwinning terwijl het peloton op veilige afstand finishte. Missie geslaagd


Vrijdag leek de INEOS-teamleiding tot de conclusie te zijn gekomen dat dit de dag zou zijn om Roglic onder druk te zetten. Op zo’n 70 kilometer van het einde zette de ´Grenadiers´ zich aan top van het peloton, met de Nederlandse geel-zwarte trein ogenschijnlijk gemakkelijk in het wiel. Ook Movistar besloot nog een duid in het zakje te doen, een zakje dat uiteindelijk slechts een kolfje naar de hand van de overgebleven snelle mannen was, waarvan Cort Nielsen de snelste- en Roglic de op één na snelste bleken te zijn. Concurrentie bedankt!


Etappe 17


Zaterdag 7 november bijltjesdag, zoals verwacht. In herfstachtige weersomstandigheden was de missie daarentegen kraakhelder: 45 seconden (7 seconden bonificatie dankzij de sprint van vrijdag erbij) verdedigen tot op de finish boven op de Alto de la Covatilla. Maar liefst 43 vluchters nestelden zich in de vroege vlucht, waaronder de Nederlandse TJV’er Lennard Hofstede: plannen? Op 60 kilometer besloot Movistar nog maar eens een gooi te doen naar de prijs voor de vaagste ploegentactiek van het jaar, terwijl ook INEOS – door absoluut niks te doen - een goede kans maakte op deze titel. In gestrekte draf kabbelde het peloton, met nog steeds een veilige marge aan vluchters voor zich, richting de laatste beklimming van de Vuelta. Een knotsgek wielerjaar leek eventjes een ware anticlimax als afsluiting te beleven. Niets bleek echter minder waar toen op zo’ 6 kilometer van de finish Carapaz eindelijk besloot toch nog een gooi te doen naar de eindoverwinning, niet gesterkt door de zware tegenwind. Aanvankelijk leek Roglic ditmaal geen last te hebben van laatste-dag-zenuwen, en te volgen. Een paar sterke windvlagen bliezen de Sloveen op achterstand. Lennard Hofstede, teruggeblazen uit de vroege vlucht, leek eventjes een heldenrol in het zoveelste huzarenstukje van TJV te mogen vervullen. De voorsprong van Carapaz liep echter angstaanjagend snel op, het zou toch niet weer? Puur op karakter en waarschijnlijk getergd door alles wat op 19 september dit jaar gebeurde, wist Roglic zijn voorsprong in het eindklassement met succes te verdedigen: 24 seconden is wat overbleef, 24 seconden die een verschil van dag en nacht maken in een wielerleven.


Etappe 18


Zondag 8 november kwam de Vuelta 2020 met een paraderondje tot een eind. De Duitser Pascal Ackerman pakte met een paar millimeter zijn 2de etappezege in een waardige afsluitende sprint. Met deze overwinning pakt TJV tevens de overwinning in het algehele jaarranking van de UCI en Roglic de individuele overwinning in dit officieuze klassement. 2020 is voor velen een jaar om snel te vergeten, maar zal voor fans van Team Jumbo-Visma (op één dag na) toch wel een speciaal plekje in het geheugen verdienen.










Roglic met zijn 6 overgebleven ploegmaats vieren het rood in Madrid. Van links naar rechts: George Bennett, Paul Martens, Primoz Roglic, Lennard Hofstede, Robert Gesink, Jonas Vingegaard en Sepp Kuss