Nabeschouwing week 2



door Carlos Pardo



Etappe 7


De etappe begon in Vitoria-Gasteiz. De geboorteplaats van Paco Galdos. Een groot renner uit de Spaanse fietsgeschiedenis. Hij was vooral sterk in de Tour de France en zijn allergrootste liefde had hij voor Italië. In Verona maakte hij kennis met de Italiaanse keuken. Vastbesloten begon hij na zijn carrière een pizzeria. Totaal tegen het geloof van de Spanjaarden in bereidde hij heerlijke pizza’s ipv paella. Nu is zijn restaurant Dolomiti een echte trekpleister voor de hongerige toerist. Vanaf hier ging het in een geweldige finale richting Villanueva de Valdegovia. Een grote groep met een mix van jonge honden en echte kleppers. Voor TJV waren George Bennett en Sepp Kuss mee. Zichzelf niets sparend mochten ze voor eigen kans gaan.


Uiteindelijk waren het twee groepen die elkaar opjaagde. Een kopgroep van vijf zou uiteindelijk over glooiend terrein een geweldig showstuk vormen. Nans Peters had al winst gevoeld in de Tour, Guillaume Martin wil de bergkoning worden. Alejandro wil toch nog wel een keer winnen dit jaar. Omar Fraile springt te laat weg nadat Michael Woods de laatste grote ontsnapping plaatst. Al in de eerste rit was zijn klassement om zeep na een valpartij. En nu wint hij dit juweel van een rit. Zowel Fraile als Valverde komen te laat. De groep met Bennett en Kuss komen op 13 seconden. Het peloton waar de Bora man Jay Mc Carthy niet meer inzat nadat hij de berm in vloog met zijn fiets meters verder. Een echt mysterie. Wel was het zijn ploegmakker Ide Schelling die geweldig meedeed in de ontsnapping. De top verliest niets al was het wel bijzonder dat de rappe man van Trek, Matteo Moschetti buiten tijd binnen kwam. Dat geeft toch aan dat La Vuelta voor de niet klimmer een echte slijtage is.


Etappe 8


Op weg naar een aankomst boven op de Alto de Moncavillo. Een fikse klim van 11,3 kilometer. Midden in het gebied van de Rioja mogen de grote van het klassement aan de bak. Ineos heeft het rood in handen. Carapaz hoopt zijn tweede grote ronde te pakken en zal dat moeten doen met een ploeg die op zijn minst niet de sterkste is. Van Baarle is geweldig terwijl Froome kopwerk doet als een brave knecht. Ik vind het zo gaaf om te zien dat een groot kampioen zoals hij dit gewoon doet. De laatste man is Amador die richting het eind van zijn latijn dreigt te gaan. Team Jumbo Visma is in het geheel superfit. Alhoewel? Tom Dumoulin zal deze dag niet meer opstappen.


Doorgaan was niet meer noodzakelijk en het zal zijn toekomst meer schaden dan goed doen. Hij is uiteraard zevende in de Tour geworden en laten we die strohalm met twee handen vastgrijpen als houvast voor een mooie toekomst. Buiten het afhaken van Tom is de geel zwarte brigade in topvorm. En vier aan kop is daar de trotste Sloveen die zijn vormpeil vast kan houden en vandaag korte metten maakt met de concurrentie. Hij pakt tijd op alles en iedereen en wint op koninklijke wijze deze etappe. Niemand in zijn wiel en Carapaz verliest 13 seconden. Daarachter is het slagveld nog veel groter. Een heerlijke dag voor de mannen van Team Jumbo Visma.


Etappe 9


Aguilar de Campoo is de plaats waar het peloton zal eindigen. Het zal een dag worden waar je niet weet of de zon zal schijnen, je weet niet wie de Ronde van Spanje gaat winnen. Iedereen vraagt zich dagelijks af of we Madrid gaan halen. Maar waar niemand zich zorgen om maakte was of deze 9de etappe een massasprint zou worden. Bora-Hansgrohe en Deceuninck-Quickstep waren heer en meester. Pas in de straten van Aguilar de Campoo werd er koers gemaakt. Als een hogesnelheidstrein denderde het peloton door de straten. Mórkov lanceerde Bennett en de Ier won met twee vingers in zijn neus. Niet op de foto noem je dat. Niet op het podium zal het uiteindelijk worden. Niet dat Sam verkeerd sprintte. Alleen ruim voor de sprint was er een kwakgevecht. En zeker sinds het Groenewegen-Jakobsen incident gaat hier gelijk een streep door de rekening. Bennett werd gedeclasseerd en Pascal Ackermann kreeg een gloriemoment op het podium. Terecht volgens mij al zal Patrick Lefevre het er niet helemaal mee eens zijn. Alle toppers van het klassement kwamen veilig binnen.






Etappe 10


Een ideale etappe voor een vluchtersgroep. Lekker vooruit laten gaan met een kwartier voorsprong en dan kunnen die voor de etappe gaan. Het was niet zoals het zal gaan. De hele dag op en af en vlak voor de finish was iedereen bij elkaar. In Suances ligt een pukkel van 1,5 kilometer lang. Een gemiddelde van 5,9%. Tot nog maar een paar jaar geleden had je al van te voren de naam Valverde met dikke stift opgeschreven. Maar niet nu. De onverslaanbare staat al tijden droog en vandaag is het de allesverslindende Primoz Roglic die alles compleet uit zijn voegen fietst. Wat een explosie zit er in die bovenbenen. Grossschartner is de eerstvolgende die in zijn wiel binnen komt. Daarachter zijn het renners met pluimen stoom uit hun oren. Alsof ze in een snelkookpan hebben gezeten. De rode trui is weer in kamp Jumbo-Visma. Iets wat nog wat discussie zal opleveren. Zelfs een staking op de volgende dag.


Etappe 11


Zoals gezegd begon de dag met een staking over het berekenen van de tijd. Wat veel belangrijker is, is dat we in een tweeluik zijn aanbeland die zijn weerga niet kent. Vandaag zitten we in de Picos de Europa. Wellicht mag je dit wel de koninginnenrit noemen al zal de koning morgen pas zijn opwachting maken. De rit ging naar Alto de Farrapona. Een broertje va n de Lagos de Covadunga. Een kopgroep koos het ruime sop. Movistar is de hele ronde al met energie aan het smijten. Ook nu zaten ze met twee mee nadat Soler de oversteek had gemaakt. Guillaume Martin zat weer eens mee voor de bergtrui. Na dit weekend lijkt hem weinig nog van een mooie blauwe bollen feest af te kunnen houden. Sunweg had met Storer en Donovan twee jonge talenten mee. Hun Vuelta ploeg heeft de moeilijke taak om navolging te geven aan de Tour en de Giro. Wat heeft Sunweb daar huisgehouden. In het peloton is het Jumbo-Visma dat tempo maakt. Grote ontdekking is wel Jonas Vingegaard. Kilometers sleurt hij aan de leiding. Op de kop is het Soler die demarreert. Alleen Gaudu kan in zijn wiel blijven. De rest is gezien. Op de Alto de Farrapona zal het een strijd worden tussen Soler die de hele Movistarbuit van 2020 op zijn rekening heeft. Precies twee overwinningen. En Gaudu die leek meegesleept te worden on de afgang van zijn kopman. Thibaut Pinot heeft echt een slecht jaar en zijn hele klimmersgroep van Groupama FDJ lijkt daar de dupe van te worden. Vandaag is het allez les Bleus. Gaudu heeft geen kind aan Soler. Alsof het geen moeite kost sprint hij over de Movistar renner heen. Een verdiende overwinning. Daarachter is het een paar secondes die er links en rechts gewonnen worden. Alleen Esteban Chaves verliest minuten. Is dat een grote verassing? Nee toch.


Etappe 12


De koning staat op en wacht om zijn onderdanen te ontvangen. Een verschikking is het. Een monster die op zijn prooi wacht. Niemand zal zich kunnen verschuilen. Vandaag worden de kaarten geschud en uitgedeeld. De Alto de Angliru zal genadeloos zijn. De hele dag zijn er schermutselingen. Groepjes die met de moed der wanhoop weg willen komen. Je weet dat als je de Vuelta winst hebt je ook wel een mooi monument wil winnen tijdens die reis. Op een legendarische klim met je beide handen de lucht in over de streep komen. Als een soort handtekening onder je Grote overwinning.


Zou Roglic deze dag aanpakken voor de grote knockout? Jose Maria Jimenez, Alberto Contador Kenny Ellisonde en Wout Poels wonnen hier. De laatste overwinning van El Pistolero was tevens zijn afscheids concerto. Wie zou er in zijn voetsporen volgen. Deze berg die zo vaak en zo mooi is beschreven. Hij zal vandaag vaker worden vervloekt dan worden geprezen. De renners kruipen echt over het asfalt. Bocht naar bocht. Allemaal met hele mooie namen om de weg naar de hel te omschrijven. Dan gaat op de steile stukken Enric Mas ervandoor. De Spaanse hoop om een anonieme toekomst te voorkomen vertrekt genadeloos hard. Vlasov achtervolgt. De verloren man van Astana probeert met alle macht een slecht seizoen te redden.


Mannen vallen als rijpe appels weg uit de kopgroep. Hugh Carty gaat aan waarna Carapaz het overneemt. Kuss kijkt om en ziet het rode tricot in de problemen. Meter voor meter lijkt hij te verliezen. In al zijn voegen kraakt hij maar Primoz is niet te breken. Mas wordt bijgehaalt en samen gaan ze door. Dan Martin volgt maar kan verder niet zijn bekende aanval plaatsen. Hugh Carty lijkt de dark horse van twee meter tachtig te worden. Als ze bijna bij de afvlakking komen schiet hij weg. De rest heeft niet meer de power om hem bij te halen. Enric Mas had hier zo graag in de sporen van zijn ouwe meester willen treden. Duidelijk teleurgesteld finisht hij. Carapaz vecht om elke seconde te winnen. Toch is het niet ver daarachter Kuss die Roglic op zijn bagagedrager mee heeft genomen. Carapaz neemt de rode trui weer over. De Angliru heeft in al zijn mystiek weer gigantisch huisgehouden.


Één voor één komen de renners de berg op kruipen. De laatste 500 meter rollen ze over de finish heen. Uiteindelijk verliest Primoz maar tien seconden op Carapaz. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen. Alles is nog mogelijk en niets is nog zeker. De laatste week is op papier niet de zwaarste maar misschien wel een hele verraderlijke. De pap is op en het weer wordt met de dag slechter. Wie wel altijd goed is in de derde week is Wout Poels. En dat hij achter de absolute top op een achtste plek eindigde op zijn Angliru geeft hoop voor mooie dingen. Zoals Zoetemelk nooit zei: Madrid is nog ver!





In de 2e week van de Vuelta slaat Primoz 2x toe.... in etappe 8 was het op zich geen verrassing vanwege de bergop aankomst, maar de overwinning 2 dagen later wel. Vooraf gedacht dat het voor de sprinters zou zijn, maar uiteindelijk bleek het toch iets te zwaar te zijn voor de snelle mannen en kon Primoz nogmaals toeslaan en zo het rood veroveren. Al raakte hij deze op zondag voor de 2e keer weer kwijt.