De droom van een Nederlandse tourwinnaar





30.8.2020






’s Nachts hebben we de Tour al heel vaak gewonnen. En met wij bedoel ik uiteraard wij Nederlanders, want zodra een Nederlander wint, dan winnen we toch met z’n allen. ’s Nachts won ik al zoveel, ik kan me niet heugen hoe vaak ik Wereldkampioen voetbal ben geworden, overdag bleek ik overigens beter bij FC Knudde te passen…..tikkie terug Jaap!


Toch die dromen zijn wel heerlijk. De laatste keer dat een Nederlander de Tour de France heeft gewonnen, weet u het nog? Ik niet, ik was destijds druk met hele andere jopen, laat staan Joop Zoetemelk. Alle beelden heb ik later uiteraard wel voorbij zien komen, de jaren van Rooks en Theunisse deden mij verliefd worden op de Tour en het wielrennen in zijn algemeen. Rooks had moeten winnen, maar werd gepiepeld, destijds had ik dat niet door, maar een lapjes trui wilde ik er wel door. Als we het ooit over guilty pleasure hebben dan is een lapjes trui mijn guilty pleasure.


Na Rooks kregen we Erik Breukink die de Tour zou kunnen winnen. Zijn tijdritten, die mooie PDM-shirts en later dat roze van ONCE, het snot, wat had ik hem graag zien winnen. Geen bravoure, maar misschien ook soms iets te weinig overtuiging. Helaas ontbrak net dat laatste beetje geluk of koersverloop, big Mig was daarna simpelweg de beste.


Na Breukink was het lang stil, ondanks dat mijn dromen ver van elke werkelijkheid afstaan droomde ik jaren niet meer van een Tourzege. Het shirt van de fanclub van Michael Boogerd heb ik nog wel in de kast liggen, maar dromen van een Tourzege sloeg nergens op. Zoveel jaren van droogte maakt dat de dromen vandaag de dag nog intenser zijn.


Thomas Dekker viel weg door domme beslissingen in zijn carrière, Robert Gesink zou het gaan doen, maar viel net te vaak op de verkeerde momenten. Bau en Lau schurkten er met een heel mooi klassement tegenaan, maar de laatste jaren is het reëler dan ooit te voren. Steven Kruijswijk zat er dichtbij, wat als het niet zo’n noodweer was geweest? Toch, de meeste dromen gaan vaak over Tom Dumoulin. Tom was al eens tweede, Tom heeft al een aantal hele mooie ritten gewonnen in de Tour.


Hij won potdikkie al de Giro, waarom dan ook niet ff de Tour. Het zit eraan te komen, elke dag komen we dichter bij weer een Nederlandse Tourzege. De vraag is natuurlijk hoe mijn dromen dit jaar gaan eindigen. Als een nachtmerrie waarin een mooi klassement door onvoorziene omstandigheden om zeep geholpen wordt, Covid, valpartijen of net iets betere concurrenten fietsen ten slotte mee. Of worden de fantasieën verder aangemoedigd doordat Tom naast een paar hele mooie rondemissen op de Champs-Élysées staat te stralen. Het begin is er, hopelijk worden het mooie weken.


Om met de woorden van Joop af te sluiten ga ik snel slapen: De tour win je in bed.





Sepp Kuss tijdens de ploegenpresentatie