Etappe 3: Op zoek naar de patron van het peloton





31.8.2020



De rit van Nice naar Nice over Nice door Nice was een natte rit van Nice naar Nice over Nice door Nice. De afgelopen 100 jaar dat de Tour in of rond Nice verreden werd was het niet vaker zo nat. Met al het water dat sinds maanden eindelijk naar beneden kwam in Zuidelijk Frankrijk was het geen raketwetenschap dat daarmee de wegen spekglad zouden worden.


Door de corona-break, de onzekerheid over de duur van dit seizoen staan de renners onder druk. Er moet gepresteerd worden. Geen aanloop met nietszeggende rondjes om de kerk, nee vrijwel meteen wedstrijden van statuur waar veel verdiend kan worden. Zowel in aanzien als ook de euro’s en belangrijke UCI-punten, maar vooral zichtbaarheid waar de sponsoren om vragen.


De combinatie van dit alles veroorzaakt veel onrust in het peloton. Wie kan deze onrust in goede banen leiden? Van de UCI hoeven we niet veel te verwachten, dat is onderhand wel duidelijk. Kunnen we de ASO vragen om in de Tour hier werk van te maken? In het verleden is wel gebleken dat voornamelijk de Franse franken en tegenwoordig de euro’s zwaarder wegen dan wat dan ook.


We moeten het in het peloton zelf zoeken, bij ploegen of renners die een overwicht hebben, een overwicht waar anderen zich bij neer leggen. Wie zijn dan de leiders van het huidige peloton? Wie is de patron van het peloton waar eigenlijk elke renner naar luistert?


In het verleden waren ze er niet altijd, op momenten dat ze er wel waren was het maar al te duidelijk. Uit de overleveringen moeten we geloven dat Bernard Hinault de grote baas van het peloton was. Als Hinault ging pissen, ging iedereen pissen, ook al had je de hele dag nog niets gedronken. Miguel Indurain was een grote, een hele grote renner, bijna 1 meter 90, maar vooral in zijn resultaten een hele grote. In tegenstelling tot Hinault was hij niet de grote leider van het peloton. Big Mig was een winnaar, maar geen prater, geen bravoure met grote woorden, een winnaar die graag op de achtergrond bleef.


De jaren “zonder Tourwinnaar” was er de hegemonie van Lance Armstrong, als we het toch over bravoure en grote woorden hebben dan kun je daar de naam van Lance wel invullen. Als het hem niet zinde dan liet hij dat merken, het verhaal Filippo Simeoni is daar het beste voorbeeld van, hoewel dat om één renner bepaalde ging. Lance droeg het stokje over aan Fabian Cancellara, een renner van statuur met overredingskracht.


Komen we uit bij de vraag wie de leider van het huidige peloton is. Wie is de patron waar iedereen naar luistert? Wie gaat pissen op het moment als zijn concurrent eigenlijk net wil demarreren en legt daarmee de koers stil? Tony Martin deed zaterdag een poging de koers stil te leggen, de veiligheid van de renners waren in het geding, en toch. Toch gingen er drie malloten van Astana in de aanval, hadden ze maar naar Der Pfanzerwagen geluisterd!


De komende weken ga ik maar eens goed opletten, naar wie luisteren ze wel? Gilbert is naar huis, Froome doet niet eens mee, Griepel is geen man van grote woorden en Valverde denkt alleen aan zichzelf. Misschien moet ik het dichter bij huis zoeken en werpt Robert Gesink zich op als leider……..







Tony Martin wierp zich tijdens de 1e etappe van de TDF zich op als een ware patron van het peloton en riep op tot een staakt het vuren... hij legde de wedstrijd plat en loodste het peloton over 2 gevaarlijke bergen heen.