Etappe 20: 3 weken lang knallen





20.9.2020



In november was het volgens mij, maar het kan ook oktober zijn geweest. Zaten we toen niet met Tom en Steven om tafel? Ja, het was in oktober, Tom, Steven en Merijn thuis bij mij in de woonkamer, we zouden de Tour gaan winnen. Tom was bij de ploeg gekomen, waar hij eerst een concurrent was, zouden we nu zij-aan-zij het Ineos-bolwerk gaan slopen. Froomie was hard gevallen en de vraag was of hij ooit op niveau terug zou komen, Thomas zoop altijd te veel, maar Bernal is gevaarlijk, die zou met een sterke ploeg zomaar de Tour een keer of vijf kunnen winnen.


De winter stond in het teken van de Tour, in juli zouden we de wereld veroveren. Helaas is de wereld niet meer wat hij geweest is. Corona heeft in alle landen keihard toegeslagen, uiteraard werden alle wielerwedstrijden uitgesteld. Corona is geen verkoudheidje, corona is dodelijk voor de iets minder fitte mensen. Gelukkig bleef het bij uitstellen en gaan de koersen allemaal "gewoon" door. De Tour zal in september plaats vinden, in september gaan we met z'n drieën Ineos de oren wassen.


Merijn kwam met een nieuw trainingsschema, juli stond nu niet in het teken van koersen, maar in het teken van trainen. Op hoogtestage werd maar al te goed duidelijk hoe de verhoudingen in het team lagen. Geen van ons drieën was de beste man bergop, Wout legde ons erop als het erop aan kwam. Hoe hard Tom ook op kop sleurde, hoe sneaky Steven ook er van tussen probeerde te knallen, elk bordsprintje, elke heuvel, zelfs elke berg, overal kwam Wout als eerste voorbij. Moesten we ons zorgen gaan maken? Merijn maakte maar al te goed duidelijk dat dit niet het geval was. Wout was aan een andere opbouw bezig en zou zich echt wel wegcijferen tijdens de Tour. Een paar sprintjes ging hij meepikken, maar verder konden we op hem rekenen. Het Ineosbolwerk slopen werd ineens een stuk geloofwaardiger.


Tijdens de voorbereidingskoersen werd duidelijk met wie we de strijd zouden gaan voeren, Tony, Robert, Sepp en George waren stuk voor stuk super in vorm. Alles en iedereen werd erop gelegd op momenten dat wij dat wilden. Tom kwam eraan, dat was aan alles zichtbaar. Het was nog niet de Tom die we de Giro zagen winnen, die twee keer tweede werd achter die Engelsen in 2018, maar samen zouden we 3 weken gaan knallen in Frankrijk. Zou goed als iedereen in vorm was, zo groot was de teleurstelling van het wegvallen van Steven. Froomie en Thomas zouden inderdaad niet naar de Tour komen, maar dat wij Steven niet mee zouden nemen was een grote tegenvaller. De ervaring, het koersinzicht, de kennis van de bergen, wat zouden we Stevie er goed bij kunnen gebruiken.


Niet treuren om wie er niet mee gaan, vooruitkijken wat er te winnen valt. Drie weken knallen, werden drie weken knallen. Wout was nog beter dan dat we vooraf hadden durven hopen. Het gemak waarmee hij twee keer wint, het gemak hoe hij op kop de bergen op rijdt, onbegrijpelijk, maar zo gaaf om te zien. Drie weken knallen betekend ook drie weken op kop sleuren. Tony en Robert weten van wanten, Tony op het vlakke en Robert zodra de bergen en heuvels in het zicht komen. Samen hebben ze fantastisch werk geleverd, geen andere renners in koers had ik graag in hun plek gezien.


Toch is het fout gelopen, waar is het fout gelopen? Hadden we Tadej op grotere achterstand moeten zetten tijdens die waaierrit? Daags erna ging hij op een indrukwekkende wijze weg en niemand kon hem volgen, had ik hem toch zelf moeten proberen te volgen? Hij ging echt hard, te hard, hij reedt harder dan wij aan konden. Hadden we het peloton minder moeten controleren? Tadej heeft ook aardig wat bonificatieseconden bij elkaar weten te sprokkelen, hadden we moeten voorkomen dat hij aan sprinten toe zou komen?


Gedurende drie weken ging alles goed, nagenoeg niets ging fout, we wonnen een aantal etappes, we hebben de koers gedomineerd, het is uiteindelijk maar één dag fout gegaan. De spanning om niet te verliezen? De frustratie van de klote tijdritpak van de ASO? De verbazing over die stomme helm die niet wilde passen? De angst dat Tadej weer zo'n super dag zou hebben als in die rit naar Loudenvielle? De onzekerheid over de fietswissel, wel doen of juist niet doen? Niets ging goed vandaag, een tijdrit liegt niet, nee een tijdrit legt feilloos bloot waar het aan schort, vandaag schortte het aan snelheid.


Na de koers wilde Lora niets horen over het stoppen met wielrennen. "Weet je nog de Giro van 2019, toen wilde je toch ook stoppen? Weet je nog de Vuelta van 2019? Hoe gaaf was het dat je zo terug kon komen na die deceptie". Uiteraard heeft Lora gelijk, Lora heeft bijna altijd gelijk, maar nu doet het zo'n pijn, zoveel pijn deed het de afgelopen drie weken geen moment, ook niet bergop in het wiel van Wout.





Primoz Roglic na zijn verloren tijdrit... niet in het geel naar Parijs maar 2e op het schavot achter zijn landgenoot. Een droom niet net niet waargemaakt kon worden.... dit jaar dan..